Onderstaande tekst is een bewerking van een e-mail die ik verzond op 25-12-1998. Toen was ik nog helemaal nieuw in homoland en mede daardoor nog erg rustig.
Namen in het verhaal zijn gewijzigd.

Op 21-12-1998 kreeg ik een reactie op mijn advertentie bij expreszo, waarin ik vroeg naar jongens van mijn leeftijd in de omgeving midden Limburg.
Het was Narmer. Hij vertelde over zichzelf en schreef meteen de eerste keer al: "Zeer zeker ben ik NIET op zoek naar een of ander los sekscontact of zo. Het gaat mij vooral om vriendschap en misschien als het goed gaat wel een relatie. Maar in de eerste plaats dus vriendschap om samen van alles te ondernemen en eens uit te gaan of zo."
Ik reageerde kort omdat ik bang was hem al te kennen. Hij woonde namelijk twee dorpen bij mij vandaan en ik wilde nog niet uit de kast komen. Ik was dus erg voorzichtig met mijn identiteit. Maar hij vertelde meer en ik kon opmerken dat een leuke jongen was. Tenminste zo kwam hij over.
Hij reageerde niet zo erg enthousiast op mijn foto. Ik had nog geen foto van hem ontvangen, omdat hij geen scanner had, en eigenlijk ook geen goede foto. We bleken wel wat dingen gemeen te hebben maar toch waren we best wel verschillend. De grootste overeenkomst was dat we beide zo rustig en stil waren. We besloten wat af te spreken in Roermond.
Om 11 uur 's ochtens zou hij op een bankje voor de V&D zitten. Hij zou een zwarte broek en een zwarte leren jas aan hebben. Zijn haren waren zwart en zaten in een scheiding tot over zijn oren. Ik had mezelf ook al beschreven en dus zouden we elkaar wel herkennen (hij had dus ook mijn foto's gezien).
Ik was nog voor 11 uur in de stad. Ik liep naar de afgesproken plaats maar ik zag er nog niemand zitten die aan de beschrijving voldeed. Ik wou niet voor paal midden op dat plein gaan zitten dus ik liep nog even richting Blokker. Ik bleef daar even staan en controleerde of ik nog steeds niemand zag zitten. Niet dus. Ik liep weer terug. Een jongen van ongeveer 20 jaar, zwarte broek, leren jas en zwart haar in een scheiding liep zo langs me heen Blokker binnen. Ik keek hem na en controleerde of hij aan het signalement voldeed. Ja dus. Maar hij liep wel de verkeerde richting uit. Stiekem hoopte ik dat hij de jongen was waarmee ik had afgesproken. Hij was namelijk wel erg knap.
Ik besloot toen toch maar plaats te nemen op dat bankje in de hoop dat hij naar me toe kwam. Het duurde nog geen drie minuten toen Narmer naar me toe kwam. Het was inderdaad die jongen die ik zojuist al gezien had. Dat was dus al een grote meevaller. En hij was inderdaad wel erg leuk. We liepen naar Mc Donald omdat hij nog niet ontbeten had. Hij bestelde en betaalde. We hadden allebei een beker cola en hij had een Mc Chicken genomen. Ik zat nog vol van het ontbijt van die ochtend. We gingen boven zitten, daar was het rustig, althans de eerste vijf minuten. We konden het zoals verwacht goed met elkaar vinden en ik begon hem steeds leuker te vinden.
Even later liepen we de stad in, hij moest een broek en een trui kopen. Maar met lege tassen besloten we naar de Oranjerie te gaan. Daar bestelden we wat te drinken.
We begonnen onze ervaringen te vertellen. Ik vertelde van mijn coming out en alles wat ook maar enigszins met mijn homo-zijn te maken had. Hij vertelde ook over zijn eerste en tot dusver enige relatie. Hij vertelde me een best wel ernstig verhaal en ik kon zien dat hij het er nog wel moeilijk mee had. Ik luisterde aandachtig en keek hem voortdurend aan. Het was echt een hele knappe jongen. Hij deed me denken aan een jongen waaraan ik op vakantie verkering had gevraagd. Toen bleek het een hetero te zijn, nu was het een homo die ook in mij geďnteresseerd was. Ik werd complimenteus, met name doordat hij daar niet zo goed tegen kon en daardoor heel erg leuk lachte. Toen begon ik het in mijn maag te voelen: ik was verliefd op die jongen. Als ik een tijdje naar buiten keek, viel het me op dat hij me de hele tijd bekeek en op het moment dat ik dan weer naar hem keek moesten we allebei lachen. En we lachten niet zomaar, nee er was wel degelijk meer aan de hand. Ik zei dat ik 's avonds wel moeilijk in slaap zou kunnen komen. Hij zei dat dat ook voor hem gold. Een beter antwoord had hij niet kunnen geven, ik was nu helemaal verkocht. We bleven elkaar continue aankijken. Ik vroeg hem of ik niet te jong voor hem was. Geen enkel probleem. Niets stond in de weg voor meer. Toen bleken we allebei al enige tijd iets in de onderbroek te voelen. Het was zo prachtig allemaal. Dit had ik werkelijk nog nooit meegemaakt.
Ik weet niet of het door andere mensen is opgevallen dat we daar zo zaten, als twee homo's die aan het begin van een relatie stonden. Ik heb niet meer op de mensen in het café opgelet. Ik zag alleen maar Narmer en Narmer zag alleen maar mij.
We hebben nog een tijdje zitten praten en toen liepen we de stad weer in. Na een half uur (of meer) zijn we uit elkaar gegaan met de bedoeling elkaar zondag na de kerst weer te treffen.

Ik heb de hele namiddag nergens anders meer aan gedacht. Ik had eindelijk beet, en hoe...
Het was 21.40 op dezelfde dag (24-12-1998) dat ik weer een e-mailtje van hem kreeg. Na het lezen schoten de tranen me in de ogen. Het was afgelopen, over... Ik kon het niet geloven, er was niets misgegaan. En nu deze mail.
"Nee, verliefd ben ik niet. Daarvoor heb ik afgelopen jaar te veel meegemaakt" Ik kan moeilijk uitleggen wat er mis is gegaan maar daarvoor zou je het hele verhaal moeten hebben gehoord. Het kwam er op neer dat hij door zijn nare ervaringen nog niet toe was aan een vaste relatie. Ik kan het wel van hem begrijpen maar ik snap niet dat ik er 's middags niets van heb gemerkt.
"Sorry als ik je een verkeerde indruk heb gegeven hoor."
Hij dacht dat hij klaar was voor een nieuwe relatie maar thuis was de psychische druk weer teruggekeerd. Ik kan het goed begrijpen. Het is zeker niet zomaar dat dit is gebeurd, dat moet je van me aannemen.
We zullen elkaar volgende week weer een keer ontmoeten, ditmaal als gewone vrienden. Het zal nog wel lange tijd kunnen duren voordat hij echt toe is aan een relatie. Ik blijf hopen.
Omdat ik nog jong ben kan ik me nu het beste maar weer oppakken alsof er niets is gebeurd en verder gaan met mijn datings. Maar of ik ooit nog zo'n leuke jongen tegenkom bij mij in de buurt? Laat ik het hopen. Een ding is gisteren zeker wel bereikt: ik heb er een hele goede vriend bij... Mijn gevoelens voor hem zal ik nu aan de kant moeten zetten en dat is voor mij het moeilijkste, maar dat is me al vaker gelukt.

In mijn reactie aan Narmer schreef ik:
Ik was voor het eerst verliefd op een jongen. Ik zat 's nachts achter bij hem op de scooter en pakte hem vast om zijn middel. Van anderen moest ik horen dat hij dat niet leuk had gevonden. Hij was hetero.
Remco zei: je zult nog wel vaker tegenslagen te verwerken krijgen...
Ik ging op vakantie en ontmoette een hele leuke jongen. Op de laatste avond voor vertrek vroeg ik hem om verkering. Hij was hetero.
Remco zei: je zult nog wel vaker tegenslagen te verwerken krijgen...
Ik was een half jaar verliefd op een blonde jongen bij mij in de klas. Ik hoorde dat hij verliefd was op een meisje. Ik vroeg het hem zelf in een diepgaand gesprek. Hij was hetero.
Remco zei: je zult nog wel vaker tegenslagen te verwerken krijgen...
Ik had voor de eerste keer een echte serieuze ontmoeting met een jongen.
Ik wou dat Remco eens een keer ongelijk zou krijgen.
Ik zag de jongen al voordat ik hem officieel ontmoette zonder te weten dat hij het was. Ik hoopte enorm dat hij het was met wie ik af had gesproken. Drie minuten later kwam hij ook daadwerkelijk naar me toe. Ik vond zijn uiterlijk meteen al heel erg leuk. En tijdens het gesprek kwam ik erachter dat niet alleen zijn uiterlijk prachtig was...
Dat bleek niet alleen voor mij te gelden...
Helaas bleek hij nog niet toe te zijn aan een relatie...
Ik weet wat Remco gaat zeggen als ik hem dat verhaal vertel.

Nawoord: de afspraak die we hadden gemaakt om eens uit te gaan is hij nooit meer nagekomen. Ik heb hem nog vaak gemaild maar alles was tevergeefs: ik kreeg geen antwoord.
Via via heb ik gehoord dat hij niets meer met me te maken wou hebben. De reden is mij onbekend. Dit was mijn eerste grote liefdesverdriet.

Ron