Sinds mijn jeugd bespeel ik slagwerk. Ik zit bij een hele goede fanfare en heb daar een goede reputatie opgebouwd. Ik ben wel eens gevraagd om bij andere fanfares of harmonieën in te vallen. In januari 1999 mocht ik mee met een fanfare naar Praag, voor 4 dagen.
In die tijd was ik nog niet echt met mijn coming out bezig. Ik was zelfs erg benieuwd hoe het 'met een meisje' zou zijn. En omdat de katholieke fanfares in het zuiden nog heel erg hecht zijn, besloot ik zeker deze dagen niet voor mijn geaardheid uit te komen. Ik zou dus enkele dagen hetero zijn.

Twee maanden voor de concertreis ging ik voor de eerste keer naar een repetitie van deze fanfare om eens te gaan kijken hoe het daar was. Ik zag geen echte leuke jongens maar wel een leuke meid van mijn leeftijd. Ik kreeg de indruk dat ze wel geïnteresseerd in me was. Vaak kruiste onze blikken elkaar. Ik was zeker niet verliefd, dat wist ik, maar misschien kon ik wel eens ervaring op gaan doen met een meisje. Een rare manier, maar zo zou misschien toch mijn twijfel, over wel of niet homo zijn, weg kunnen nemen.
Ze bleek verliefd op me te zijn, dat kon ik uit het geroddel in de bus wel opmerken. Intussen had ik wel al wat contact gemaakt met de andere jongens van de vereniging. Met een spontane en best wel leuke jongen had ik al meteen goed contact. Wat moest ik nu doen? Verder gaan met dat meisje of met die jongen (meisje 16 jaar, jongen 17). Meeste kans maakte ik dus met dat meisje. En bovendien had ik me iets voorgenomen…
Ik heb haar beter leren kennen en het was voor iedereen duidelijk dat er iets tussen ons kon groeien. Toch wou ik niet. Ik heb de eerste twee dagen in Praag veel zitten denken of ik nu toch bi was of niet (dat ik op jongens viel dat was me wel duidelijk, dat zou nooit meer veranderen). Maar toen de jongens waarmee ik in Praag op stap ging enkele malen iets lieten merken dat ze dachten dat ik homo was (best wel lullig) ben ik verder gegaan met dat meisje. Toen we in de bus een keer naast elkaar gingen zitten explodeerde de bus zowat. Een groot gejuich want alle roddels werden nu wel zo ongeveer drievoudig bevestigd. Dat was een erg leuk moment. Nu twijfelde gelukkig niemand mee aan mij hetero zijn. Daar had ik goed voor mekaar gekregen. Mijn gehele coming out zal toch echt nog even op zich moeten laten wachten...
Dit alles deed ik ook omdat ik nu wel zeker wist dat die ene jongen een echte hetero is. Ik was bijna zelf naar een nachtclub geweest met lesbische vrouwen... Ik ben niet gegaan omdat ik die avond wat misselijk was (een halve liter bier kost daar nog geen 2 gulden).

Op de laatste avond zat ik in een grote dip. Ik had geen zin om ergens naartoe te gaan. Ik wou even alleen zijn, en zelf een stuk door de stad gaan lopen. Ik zat toen op mijn hotelkamer even naar de tv te kijken en wou gaan wandelen maar ik begon een brief te schrijven. Ik was in een down-humeur, dus goed om diepgaande brieven te schrijven. Ik wou toch nog een brief schrijven aan Michiel (die later mijn eerste vriendje zou worden). Ik schreef over mijn twijfels van dat moment en over mijn coming out tegenover mijn ouders. Ik staarde naar de foto van Michiel. Toen werd er op de deur geklopt. Snel stopte ik de brief weg en opende de deur. Het was dat meisje. Ze had gemerkt dat ik niet met de jongens uit was gegaan. Ik liet haar binnen en we hebben zitten praten over hoe nu verder. Ik wou geen vaste relatie met haar maar ik vond haar toch ook weer te aardig om te negeren. Ik had zoiets: romantisch in zo'n grote stad als Praag in een hotelkamer met prachtig uitzicht over de stad met miljoenen lichtjes in de nacht, daar droomt iedere hetero toch van en mij gebeurt het gewoon. Ik was toch in een totaal verkeerde stemming om vrolijk te zijn. Dat lukte dan ook niet. Ik vertelde haar dat ik nog nooit met een meisje gekust had, dat ik wel eens een jongen had gekust, dat verzweeg ik. Ze bleek voor meer in te zijn dan alleen maar praten. Ik zoende voor het eerst een meisje.
Vanaf dat moment wist ik zeker dat ik homo was. Mijn gedachten waren alleen maar bij Michiel.

Ik had me al helemaal voorbereid op wat er zou gaan gebeuren, en toen begon mijn toneelstuk weer. Ik stopte al snel met zoenen en zei dat ik het beter niet moest doen. Ik liet doorschemeren dat er iets aan de hand was maar helemaal begrepen heeft ze het nooit. Ik vertelde haar niets van mijn gevoel voor jongens. Ze zei dat ik het niet hoefde te vertellen. Na een toch best moeilijk gesprek namen we afscheid. Ik had haar heel duidelijk gemaakt dat het probleem bij mij lag en niet bij haar. Een relatie zat er gewoon niet in. Wist zij veel.

Ik pakte mijn jas en liep fluitend de stad in. Dit was wel de laatste keer dat ik zoiets met een meisje uithaalde, dat besloot ik.
Op de terugreis heb ik al die 12 uur naast haar gezeten, of misschien beter gezegd zij naast mij. We hebben het wel heel gezellig gehad en nog kort over de vorige avond gepraat. En vervolgens draaiden ze in de bus de Titanic. Goh, ze moest eens geweten hebben waar ik op heb zitten letten!

Bijna een jaar later zag ik haar bij het uitgaan in de stad. Ze zag mij niet. Ik draaide me om en ik heb haar niet meer gezien. Maar ooit wil ik haar nog eens vertellen waar ik nu eigenlijk mee zat op die bewuste avond in Praag.
Bovenstaande tekst is een bewerking van een brief (e-mail) die ik vlak na de concertreis schreef.

Ron