In het 1e jaar van het VBO had ik tegen een meisje gezegt: Als ik een jongen was zou ik vallen voor je mooie blauwe ogen” Vanaf die tijd ging het echt fout.

Toen ik daar aankwam was het er erg rustig , en was al weer van plan om richting huis te gaan tot dat HIJ binnenkwam! Ik schrok me dood, maar hij kwam wel direct op mij af.

We gingen naar huis. De volgende dag spraken wij af dat wij dit aan niemand zouden vertellen, wat een schande!!

Dat was voor mijn ouders de reden dat ze het me gewoon op de man af vroegen: 'Haico, ben jij niet gewoon homo?'

Het woord homo nam ik nog niet in de mond. Hij reageerde beter dan ik verwacht had en de zin "dan wil ik je niet meer kennen" bleek niet gemeend te zijn.

Mijn gesprek met de huisarts op die dag leverde niet veel op. Het enige dat hij me kon adviseren was mijn ouders tijd te gunnen om aan het idee te wennen.
Als je anders bent dan anderen…

Dus op een bar-avond op de vereniging had ik al wat biertje op, we staan samen buiten, en hij begint over mijn emailtje en vraagt wat ik te vertellen had...

Toen ik net wilde gaan vertellen dat mijn ideale partner waarschijnlijk een jongen zou zijn, kwam een vriendin bij ons zitten. Perfecte timing dus, dat kun je die Zwitsers nageven!

De dag erna vertrok hij vroeg, zonder dat ik nog de kans kreeg met hem te praten. ik hoorde een week niets van hem. En na een week belde hij.

Hij stond er niet. Shit, zou ie al vertrokken zijn? Wachten maar. Weer 10 minuten later stopte een jongen buiten adem naast me op de fiets. 'Jij bent Ron?'