Ik vroeg aan mijn moeder of ik niet nog een nachtje bij Hans mocht slapen. Mijn moeder zei letterlijk: "Hoezo? Heb je verkering met die jongen ofzo?"

Altijd heeft ze gehoopt dat homoseksualiteit haar deur zou passeren, maar nu het eenmaal toch binnen is gekomen zal ze ermee om moeten leren gaan.

Dat was voor mijn ouders de reden dat ze het me gewoon op de man af vroegen: 'Haico, ben jij niet gewoon homo?'

Ik wist niet wat ik op dat moment moest zeggen. Ik voelde mijn hart in mijn keel bonken en ik werd erg zenuwachtig. Ze vroeg me of ik er wel eens over nagedacht had. Ik dacht bij mezelf: 'het is nu of nooit!'.

Het woord homo nam ik nog niet in de mond. Hij reageerde beter dan ik verwacht had en de zin "dan wil ik je niet meer kennen" bleek niet gemeend te zijn.

Mijn moeder was op, normaal ligt zij te slapen. Wat is er aan de hand? Ze vroeg waarom ik zo laat was. Ik zag dat ze gespannen was en ze deed haar verhaal.

Mijn gesprek met de huisarts op die dag leverde niet veel op. Het enige dat hij me kon adviseren was mijn ouders tijd te gunnen om aan het idee te wennen.
Als je anders bent dan anderen…

Dus op een bar-avond op de vereniging had ik al wat biertje op, we staan samen buiten, en hij begint over mijn emailtje en vraagt wat ik te vertellen had...

Zonder enkel probleem schreef ik over mijn homo-seksualiteit. Wat ik niet in de gaten had, was dat ik het werkstuk op mijn bureau liet liggen...

Toen ik net wilde gaan vertellen dat mijn ideale partner waarschijnlijk een jongen zou zijn, kwam een vriendin bij ons zitten. Perfecte timing dus, dat kun je die Zwitsers nageven!