Hij vroeg waarom ik zo deed. En mijn antwoord? 'Omdat ik nu al weet dat jullie me niet geloven als ik jullie vertel dat ik pot ben!!!'

En eigenlijk vond ik dat niet kunnen dus ik ben naar beneden gegaan en toen ik onder aan de trap stond, nou echt, alsof ik ene prop in me keel had zo groot als ene tennisbal !

Ik had me voorgenomen om aan ’t eind van de avond hem te vertellen dat ik eens ergens met hem over wilde praten, zodat we een afspraak konden maken. Maar het liep allemaal net even anders.

Op dat moment kwam ik erachter dat het vrij normaal was wat wij deden en besloot dat ik homo was. Nou ja in zoverre dat je dat kan besluiten……

Naarmate de week vorderde, werd ik steeds zenuwachtiger. Ik zat alleen maar aan vrijdagavond te denken, aan hoe ik dat nu kon vertellen.

Zij kijkt om haar heen en ziet niemand op wie ik zou kunnen vallen. Ze vroeg me over wie ik het had en toen was het woordje 'hem' genoeg.

Mijn ouders keken mij heel raar aan. Ik had het mij aan laten praten. 2 weken lang hebben ik met mijn ouders ruzie gehad.

Het woord homo nam ik nog niet in de mond. Hij reageerde beter dan ik verwacht had en de zin "dan wil ik je niet meer kennen" bleek niet gemeend te zijn.

Toen ik daar aankwam was het er erg rustig , en was al weer van plan om richting huis te gaan tot dat HIJ binnenkwam! Ik schrok me dood, maar hij kwam wel direct op mij af.

Ik weet dat ik (voor mijn gevoel) gestraft ben, zo geboren ben, dat er geen pilletje is wat me "beter kan maken".